In deel 1 (nr. 18.) liet ik zien hoe de mythe van de “éne dodelijke vezel” beleid en toezicht heeft vervormd. In dit tweede deel gaat het om de gevolgen: verkeerd geïnterpreteerd voorzorgsbeleid dat leidt tot onnodige saneringen, foutieve handhaving en miljoenenverspilling. Toezichthouders treden buiten hun bevoegdheid, visuele vondsten worden behandeld als normoverschrijdingen en projecten worden stilgelegd zonder dat het risico daalt — vaak wordt het probleem juist langer in stand gehouden.
Dit deel laat zien hoe angst het systeem stuurt, en hoe een juridisch én wetenschappelijk correcte benadering zorgt dat asbest sneller, goedkoper en effectiever uit Nederland verdwijnt.