In deel 1 (nr. 18.) liet ik zien hoe de mythe van de “éne dodelijke vezel” beleid en toezicht heeft vervormd. In dit tweede deel gaat het om de gevolgen: verkeerd geïnterpreteerd voorzorgsbeleid dat leidt tot onnodige saneringen, foutieve handhaving en miljoenenverspilling. Toezichthouders treden buiten hun bevoegdheid, visuele vondsten worden behandeld als normoverschrijdingen en projecten…

In discussies over asbest duikt steeds dezelfde zin op: “Van één vezel kun je al doodgaan.” Die uitspraak klinkt dramatisch, maar wordt misbruikt om extreem strenge maatregelen en dure saneringen te rechtvaardigen. Ja, één vezel kán theoretisch ziekte veroorzaken — maar de kans is 1 op 1 miljard tot 1 op 100 miljard. Door dat…