In de Nederlandse asbestpraktijk heeft zich een hardnekkig dogma genesteld: omgevingsdiensten en toezichthouders stellen regelmatig dat een asbestinventarisatierapport ‘100% volledig’ moet zijn voordat een sloopmelding rechtsgeldig is. Zolang er ergens een gesloten deur of onbereikbare kruipruimte is, wordt de melding vaak opgeschort.
Maar waar staat eigenlijk geschreven dat een sloopmelding pas geldig is bij absolute volledigheid?
Wie de wetgeving – zoals het Besluit bouwwerken leefomgeving (Bbl) – en de jurisprudentie erop naslaat, ontdekt dat de wetgever juist rekening houdt met onzekerheden en onderzoeksbeperkingen in de praktijk. Een beperking is immers geen fout, maar een transparante beschrijving van de werkelijkheid.
In mijn nieuwste publicatie uit de rubriek “Toezicht” duik ik dieper in deze materie en stel ik de kritische vraag: verwarde de uitvoeringspraktijk beleidsmatige wensen hier onterecht met keiharde wetgeving?
Benieuwd naar de juridische achtergrond en hoe je hiermee om kunt gaan als normadressaat? Lees het volledige artikel hieronder!