Brede betrokkenheid klinkt mooi, maar het proces rond het nieuwe asbestschema laat een ander beeld zien.
De achterban kende het conceptschema niet, sommige stakeholders hebben nooit aan tafel gezeten, en de Werkkamer kreeg niet de opdracht om het schema artikelsgewijs te controleren. Tegelijkertijd ontbreekt elke vorm van validatie of eigen beoordeling — terwijl de RvA‑regels dat juist verplicht stellen vóórdat een schema wordt ingediend.
Daar komt bij dat inhoudelijke wijzigingen nog kunnen ontstaan ná SZW, RvA en NLA, zonder dat zichtbaar is wat er met de inbreng van de sector gebeurt. Zoals het document zelf stelt: “Dan gaat het niet meer om de vraag of iedereen iets mocht zeggen.” Het gaat om de vraag of de sector daadwerkelijk invloed heeft gehad op het schema waarmee zij straks moet werken.
Dit raakt iedereen: CBI’s, saneerders, inventariseerders, opdrachtgevers. Zonder validatie is niet aangetoond dat eisen hetzelfde worden geïnterpreteerd, dat afwijkingen uniform worden beoordeeld, of dat handhaving werkbaar wordt. Dat is geen detail — dat is de kern van een betrouwbaar stelsel.