47 ๐— ๐—ฎ๐—ด ๐—ฒ๐—ฒ๐—ป ๐—–๐—•๐—œ ๐—บ๐—ฒ๐—ฒ๐—ฟ ๐—ฒ๐—ถ๐˜€๐—ฒ๐—ป ๐—ฑ๐—ฎ๐—ป ๐—ถ๐—ป ๐—ต๐—ฒ๐˜ ๐—ฐ๐—ฒ๐—ฟ๐˜๐—ถ๐—ณ๐—ถ๐—ฐ๐—ฎ๐˜๐—ถ๐—ฒ๐˜€๐—ฐ๐—ต๐—ฒ๐—บ๐—ฎ ๐˜€๐˜๐—ฎ๐—ฎ๐˜?

Een auditor heeft natuurlijk deskundigheid en beoordelingsruimte nodig om een certificatieschema toe te passen in de praktijk. Maar er loopt een scherpe grens tussen het ๐˜‚๐—ถ๐˜๐—น๐—ฒ๐—ด๐—ด๐—ฒ๐—ป van een bestaande norm en het ๐˜€๐˜๐—ถ๐—น๐—น๐—ฒ๐˜๐—ท๐—ฒ๐˜€ ๐˜๐—ผ๐—ฒ๐˜ƒ๐—ผ๐—ฒ๐—ด๐—ฒ๐—ป van een nieuwe eis.
ย 
Zodra een persoonlijke opvatting of ongeschreven ‘bedoeling’ leidt tot een officiรซle afwijking, ontstaat er een parallel normenkader: een schaduwregel op auditorniveau. En dat schuurt niet alleen met de rechtszekerheid en kenbaarheid, maar raakt ook direct aan de beginselen van de Algemene wet bestuursrecht (Awb).
ย 
Want de eerste vraag bij een afwijking zou niet moeten zijn of de auditor een punt heeft, maar: ๐˜„๐—ฎ๐—ฎ๐—ฟ ๐˜€๐˜๐—ฎ๐—ฎ๐˜ ๐—ฑ๐—ฎ๐˜?