In deze editie van de Asbest Dialoog staat een opmerkelijke misvatting centraal: de veronderstelling dat mos wat los is gekomen van asbesthoudende golfplaten of leien, zelf ook als asbest-toepassing moet worden beschouwd. Deze redenering mist zowel juridische als wetenschappelijke grondslag.
Ik onderzoek daarom de formele kaders en de feitelijke onderbouwing:
welke bepalingen en Staatsblad‑publicaties zijn relevant, waarom mos niet kan worden aangemerkt als asbesthoudende toepassing, en welke gevolgen een dergelijke misinterpretatie heeft voor handhaving, risicobeoordeling en sectorale proportionaliteit. Deze analyse maakt zichtbaar hoe een ogenschijnlijk kleine verschuiving in definities grote consequenties kan hebben voor bedrijven, toezichthouders en het publieke vertrouwen in deregelgeving.